Shohruh kichik shaharchasida o‘sgan, va u chet elda o’qishni orzu qilar edi. U o’qishni va, xususan, ingliz tilini chinakam sevadigan kamdan-kam talabalardan biri edi. Shohrux bolaligidan chet tilidagi so‘z va iboralarni tez o’rganishi nafaqat o‘qituvchilarini, balki ota-onasini ham hayratda qoldirar edi. Kechalarini darsliklar qarshisida o‘tkazar, grammatika, lug‘at va dialoglarni o‘rganar, bir kun kelib bu tilga muhabbat dunyo eshiklarini ochadi, deb umid qilar edi.
Shohruh 18 yoshga to‘lganida IELTS imtihonini topshirib, 7,0 ball oldi. Bu natija uning g’ururi, barcha sa’y-harakatlari va intilishlarining ramzi edi. Ushbu sertifikat bilan u kelajak uchun rejalar tuza boshladi: u Janubiy Koreyaga uchib ketishni, universitetga kirishni, yangi madaniyatga sho’ng’ishni va qachondir tarjimon yoki hatto ingliz tili professori bo’lishni orzu qilardi. Uning orzulari yorqin edi va ularga erishish uchun faqat bir qadam tashlash kerakdek tuyuldi.
Ammo taqdir unga shafqatsiz zarba berdi. Bir kuni kechqurun Shohrux uxlashga tayyorgarlik ko’rayotganida unga ayanchli xabarni aytishdi: otasi avtohalokatda vafot etgani haqida. Oilasini boqish uchun mehnat qilgan oddiy taksi haydovchisi ota nafaqat oilasi qalbida bo’shliqni, balki urilgan ijara mashinasi uchun qarzini ham qoldirdi. Oila yolg’iz boquvchisiz, uch farzandi va uy bekasi onasi bilan qoldi, endi u chuqur tushkunlikka tushdi.
Shoxrux yagona yo‘l – mas’uliyatni o‘z zimmasiga olish kerak ekanligini bilardi. Shuncha vaqt davomida chet elda o’qish uchun yig’gan pullarini otasining mashinasi qarzini yopish uchun berdi. Bu qadam u oilasi farovonligi uchun qildi, lekin Koreyada o‘qish orzusidan xayrlashdi.
Shohrux Toshkentdagi o‘quv markaziga o‘qituvchi bo‘lib ishga kirdi va u yerda ingliz tilini bilishi foydali bo‘ldi. U yosh shogirdlarga saboq berdi, hikoyalari bilan ularni ilhomlantirdi, tilning nozik tomonlarini tushuntirdi va ularning har birida o‘zining bir qismini – yosh, orzu-umidga to‘la talabalarni ko‘rdi. Ish oson emas edi: u Toshkentda ijarada yashashi va onasi va singillarini ko‘rish uchun har ikki haftada bir marta o‘z ona shahriga kelishiga to‘g‘ri keldi. Ular bilan har bir uchrashuv quvonch va iztirobga to’la edi. U ularning umid va minnatdorchilikka to‘la chehralarini ko‘rdi, orzusi tobora olg‘a siljib, o‘rnini burch va mas’uliyat egallab borayotganini his qildi.
Ba’zan kechqurunlari Toshkentdagi ijaraga olgan kichkina xonasiga qaytganida, Shohruh qalbini naqadar sog‘inch, nimanidir o‘zgartirish ishtiyoqi qamrab olganini his qilardi. U hamma narsadan voz kechishni, barcha jamg’armalarini yig’ishni va har qanday qiyinchilikka qaramay, chet eldagi universitetga kirishga harakat qilishni xohlar edi. Lekin har gal uning ko‘z o‘ngida o‘ziga suyangan, yagona boquvchisi bo‘lgan opa-singillari va onalarining chehralari ko‘rinardi. Ularni tark eta olmasligini, orzusi uchun ularning farovonligini xavf ostiga qo’ya olmasligini tushunib, ortga chekinardi.
Shohruhning umri oilasi uchun fido bo‘ldi. U orzusini bir chetga surib qo’ydi, onasi va opa-singillarini himoyalangan his qilishlari uchun ambitsiyalarini qurbon qildi. U oddiy narsalardan – o‘quvchilarning tabassumidan, ularga o‘rnak bo‘lish imkoniyatidan, oilasi bilan kamtarona kechki ovqatga yig‘ilganda, yangiliklar bilan bo‘lishganda kichik uchrashuvlarda quvonch topishni o‘rgandi.
Shohrux bir kun kelib singillari ulg‘ayib, oilasi mustahkam bo‘lgach, yana orzusiga yetishiga ishonardi. U o’zining IELTS sertifikatini o’zining qat’iyati va qiyinchiliklarga qaramay, uzoq vaqt davomida orzu qilgan dunyoni kashf etishiga umid qilish ramzi sifatida saqlab qoldi.
